NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nazywa się Benjamin Barnwright, ale zwą go Benji.
ALTOONA PENSYLWANIA
Wrócił, tak jak mówiłem.
Gdy zabito Beverly, oglądał telewizję?
Tak powiedział i wierzę mu.
Pozwolił nam przeszukać auto bez nakazu.
Nie znaleźliśmy nic oprócz włosów Beverly,
ale na miejscu pasażera. To normalne.
Zgadzam się. To nie najlepsze miejsce do transportu trupa.
Ale sam oglądał w domu telewizję?
- To słabe alibi. - Dlaczego?
Większość ludzi tak robi wieczorami.
Benjamin nie odbiega od innych.
Od liceum nie zmienił pracy.
Pakuje zakupy w sklepie.
Ma dostęp do aut dostawczych?
Nie. Pracuje w sklepie.
Spodziewa się nas?
- Jest w żałobie. Wolałem go uprzedzić. - Brak tylko piwa.
- Może kawy? - Chętnie.
- Rozpuszczalna. - Ja dziękuję.
Może później.
Mam też pączki. Z lukrem i bez.
Poczęstuję się. Dzięki.
- Dzięki za spotkanie, panie Barnwright. - Benjamin.
Bill Tench i Holden Ford z FBI.
Ponoć pomagacie w sprawie.
Nasze kondolencje.
Wciąż nie mogę uwierzyć.
- Długo byliście razem? - Półtora roku.
Dłuższy związek.
Zaręczyliśmy się.
Poważny krok.
- Wiedziałem, że to ta jedyna. - Skąd?
Myśleliśmy podobnie.
- Ile masz lat? - Dwadzieścia sześć.
Uprawiałeś sport w liceum? Chyba nie futbol.
- Orkiestra? Debaty? - Nie.
W takim razie co?
Nic.
Radzisz sobie. Masz mieszkanie.
Wynająłem je dla Beverly Jean.
Prosiła cię o to?
Chciałem dla nas prywatności.
Gdzie mieszkałeś wcześniej?
Niedaleko, przy Chestnut.
- Z rodziną? - Z mamą.
Pewnie przeżyła twoją wyprowadzkę.
Cieszyła się, że układam sobie życie.
Kochała Beverly tak samo jak ja.
Pani Barnwright chodzi ze mną do kościoła metodystów.
Znacie się z kościoła?
Ciebie i Rose.
Głównie z widzenia. Rzadko tam teraz bywam.
Czy twoja matka była zwolenniczką dyscypliny?
Czy była surowa?
Stosowała kary?
Płakała.
Trudno było wychowywać dwójkę dzieci bez ojca.
Odszedł, gdy miałem dziesięć lat.
- Jaki był? - Słabo go pamiętam.
Kłóciłeś się z Beverly?
To normalne u młodych ludzi.
Czasami.
O co?
O drobiazgi.
Na przykład?
Na przykład...
na jaki film pójść.
- Stres przy zaręczynach? - Nie.
Spodobał jej się ten dom?
Ona...
chciała urządzić go przytulniej, jak się wprowadzi.
Czyli kiedy?
- Po ślubie. - Staroświecko.
Przez wzgląd na matkę?
Żeby było jak należy.
Czekała z seksem do ślubu?
A może nie chciała czekać?
Dziewczyny też lubią się zabawić.
Nie szkodzi.
Rozumiemy.
To prywatna sprawa.
Nikomu nie powiemy.
Beverly Jean była moją...
pierwszą...
Pierwszą, z którą uprawiałeś seks?
Ale była porządna.
Nie wiem, co to ma wspólnego z tym, co się stało...
Jesteśmy ze specjalnego wydziału FBI.
Zajmujemy się zbrodniami o podłożu seksualnym.
To nieprzyjemne, ale taką mamy pracę.
To straszne, co ją spotkało.
On wie?
Poważnie?
Wie tylko o piersiach. Ktoś inny mu powiedział.
- Trudno to ukryć. - Chcę pomówić z jego matką.
Zadzwonimy? Ją też uprzedzimy?
- Powinniśmy. - A ten jego płacz?
- Nieprzekonujący. - Udawał?
- Był przesadzony. - W jego sytuacji?
- Dzięki niemu się nas pozbył. - To maminsynek.
Albo wie, jak go grać.
Jak to?
Prawiczek? Podał pączki?
To wszystko mógł przećwiczyć, bo wiedział, że przyjedziemy.
Benjamin nigdy nie wydawał mi się nieszczery.
Wizyta FBI każdego by zestresowała.
Myślicie, że mógłby przenieść ciało?
Zalewając się łzami.
Zawsze się o niego martwiłam.
Mieszkał z panią, gdy poznał Beverly?
SPECJALNA OFIARA
- Cieszył się, że znalazł dziewczynę. - Odwzajemniała jego uczucia?
Mówił, że za nim szaleje.
- Poznała ją pani? - Oczywiście.
Jacy byli razem?
Normalni.
Droczyła się z nim. Udawał, że tego nie lubi.
Mówił, że czasem się kłócili.
Byliście u niego?
Dziś rano.
Ma kłopoty?
Badamy ponownie sprawę. Rozmawiamy z każdym, kto znał Beverly.
Nie słyszałam, żeby się kłócili.
Benjamin jest miękki.
Jaki był jako dziecko?
Zawsze był wrażliwy. Ale gdy odszedł jego ojciec...
Co wtedy?
Cóż,
zaczął ciągle beczeć, moczyć łóżko.
- Nie wychodził z domu. - Musiało być ciężko.
Musiałam zostawiać dzieci same.
Rose pomagała, ale była jeszcze mała.
To były ciężkie lata. Dużo się modliłam.
Potem Rose poznała Franka. Zamieszkał z nami.
Frank Janderman.
Zgadza się.
Urodziło im się dziecko.
Pierwszy wnuk?
Gratuluję.
Ludzie gadali wtedy o Franku, ale nie słuchałam tego.
Polubiłam go od razu. I tak zostało.
Benjamin też go polubił?
Zaczął wychodzić z domu.
Zaprzyjaźnił się z Frankiem.
Frank go bronił.
Nie dopuszczał nikogo do Rose.
Załatwił Benjiemu pracę, żebym nie harowała na dwie zmiany.
Rose nawet mówiła, że kocham go bardziej niż ona.
Kiedy to było?
Pobrali się w wieku 18 lat,
więc Rose miała wtedy...
piętnaście czy 16 lat.
Dlaczego Frank się wprowadził?
Nie pamiętam.
Miał problemy z ojcem, jak to chłopcy.
Ale po ślubie wyprowadzili się na swoje.
Benji mieszkał z panią, póki nie poznał Beverly?
To był dziwny okres.
Cieszyliśmy się z dziecka Rose i Franka,
a potem Benjamin stracił ukochaną w tak potworny sposób.
KOŚCIÓŁ METODYSTÓW
Jaka matka, taki syn.
Myślisz, że płacz jest w genach?
Zastanawiam się, co Beverly w nim widziała.
Może podobało jej się, że jest starszy, rozmowny, wrażliwy.
„Z lukrem i bez”?
Właśnie.
Założę się, że owinęła sobie tego wymoczka wokół palca.
Może chciała kochającego faceta niezależnego finansowo.
Jeśli tak sądzisz, Ocasek.
Co takiego?
Niewiele nam to dało.
Zapewniłem ją, że to formalność.
- Nieprawda. - Nie musi wiedzieć.
To co nam zostało?
- Jest jeszcze Alvin. - Nie chcecie, żeby to był miejscowy.
Ale kto przyjechałby do małego miasteczka w pasie rdzy?
Jak polujesz na laski, masz duże miasta,
autostopowiczki przy ekspresówkach.
Dlaczego tutaj?
I jak przyjezdny znałby wysypisko?
Jesteście.
Chcę wam pokazać coś ciekawego.
Papiery?
Nic seksownego, ale opracowuję listę pytań dla morderców.
O rodzinę, nastrój,
myśli przed, w trakcie i po zbrodni.
To wstępny szkic. Przejrzyjcie i dajcie znać, co myślicie.
Nie powinny zależeć od charakteru zabójcy?
- Chcesz improwizować? - Próbujemy indywidualnego podejścia.
Ale zebrane dane muszą być spójne.
Wyjeżdżasz?
- Do Bostonu. - Już?
Do czasu kolejnych rozmów nic tu po mnie.
Mieliśmy ciekawą rozmowę z narzeczonym ofiary w Altoonie.
- Taksówka czeka. - Odwołaj. Zawiozę cię.
- Wezmę walizkę. - Dziękuję.
Rozkleił się. Nie widziałem takiej beksy.
Bill był sceptyczny.
- A ty? - Był przekonujący.
Jak się czułeś? Poruszył cię?
- Chciałeś go pocieszyć? - Powstrzymać.
Dlaczego?
Nie wiem, może jestem nieczuły.
Wysil się.
Coś było nie tak.
Benjamin beczał jak dziecko, ale to nie wyglądało na bezradność.
Raczej wrogość.
Psychopaci wspaniale udają emocje.
Tak manipulują innymi
i zdobywają władzę nad otoczeniem.
Mogą rozumieć emocje, nie mając ich?
Ależ mają. Tylko nie wierzą, że inni je mają.
A konkretnie, że inni mają życie wewnętrzne.
Jak można to wyczuć?
Właśnie to zrobiłeś. Ufaj przeczuciu.
Całe miasto postrzega Benjamina jako nieszczęśnika, którego trzeba bronić.
Może to ja się mylę.
Opracowujemy metodologię. Wykorzystaj ją.
Spójrz, do czego się posunął.
Włosy, piersi, pochwa to symbole seksualnej władzy.
Oszpecając jej genitalia, zneutralizował ją.
A te włosy na desce do prasowania? To ekspozycja?
Trofeum, które potwierdza dominację.
Benjamin nie jest asertywny. Beverly była jego pierwszą.
- Ile ma lat? - 26.
To dodaje znaczenia temu związkowi.
Bill sądzi, że była z nim,
bo miała nad nim całkowitą władzę.
A jej przeszłość? Też była dziewicą?
Ominął temat.
Jeśli miała doświadczenie, mógł czuć podniecenie lub zagrożenie.
Na zdjęciu wygląda jak zwykła dziewczyna.
Nie wierzysz, że młoda, ładna dziewczyna może manipulować?
Gdyby manipulowała nim przez seks,
na co nie mamy dowodów,
postępowałaby jak wiele kobiet, które chcą zdobyć władzę.
Może, ale jeśli przesadziła
i Benjamin stracił panowanie,
czy poczucie niemocy tłumaczyłoby furię?
Czy wróciłby po czterech dniach, by okaleczyć zwłoki,
- by potwierdzić swoją władzę? - Możliwe.
Ale czy nie osiągnąłby jej przez gwałt?
- Władzy? - Właśnie.
W przebadanych zbrodniach nie było przypadku
depersonalizacji ofiary po gwałcie.
Jeśli zabójca okalecza zwłoki,
zwykle wykorzystuje je też seksualnie.
By zrekompensować sobie poczucie niższości.
W tej zbrodni mamy dwa różne przekazy.
Ktoś cię odbierze w Bostonie?
Złapię taksówkę.
Co...
- porabiasz? - Uczę się.
Zajmie mi to całą noc.
Piszę pracę o Wrightcie Millsie i elicie władzy.
Na jutro.
O faktycznych rządzących.
Nie na tym miała polegać demokracja.
- Dobrze się czujesz? - Co?
- Jesteś... - Na prochach.
- Serio? - Na amfie to nawet ciekawe.
Mogę zobaczyć?
Super na koncentrację. Pomagają się skupić.
- Piwo? Kawa? Herbata? - Są legalne?
Odezwał się glina.
Rozmawialiśmy o związku z narzeczoną i się rozpłakał.
Według Billa kręcił, ale psychopaci są mistrzami
- w udawaniu emocji. - Kiedyś wzięłam na płacz profesora.
Udawałaś płacz?
Zmyśliłam historyjkę o wypadku ojca.
- Kiedy? - Na pierwszym roku.
Niemal wyleciałam z uczelni przez imprezowanie.
Ciekawe było,
że zaczęłam wierzyć w swoje kłamstwa.
Nieźle mi poszło. Podniósł mi ocenę.
- To był facet. - No i?
Kobiece łzy działają na facetów. A męskie...
- Nie o to mi chodzi. - Czemu tyle piłaś?
Chciałam się wpasować. Być dzika i szalona.
- Dlaczego? - Miałam dość rozwagi.
- Ty nie miewasz? - Nie.
I łatwiej było sypiać z ludźmi.
- Z iloma spałaś? - Nie zaczynaj.
- Z wieloma? - Co za różnica?
- Jestem ciekawy. - I krytyczny.
Z pięcioma?
- Dziesięcioma? - Męczy mnie to.
- Z dziesięcioma? - Nie odpowiem.
Dziesięciu.
- Jezu. - Właśnie. I co robimy?
- Zgarnij go. - Co mu powiem?
Nic. Niech się podenerwuje, aż przyjedziemy.
Ocasek sprawdził Franka Jandermana.
Okazuje się, że w liceum trafił do psychiatryka
za pobicie dziewczyny.
- Frank Janderman? - Mąż Rose.
Musimy go nagrać.
Zastanawiałem się, dlaczego pani Barnwright
mówiła, że ludzie gadali o Franku.
- O czym konkretnie? - Właśnie.
Pogadałem ze znajomym sędzią rodzinnym.
Pamiętał tę sprawę.
Frank był wtedy nieletni, więc sąd utajnił akta.
Na szczęście ten sędzia to mój bliski kumpel.
To materiał z przesłuchania
i pobytu w zakładzie.
Niezła robota.
Zżyta społeczność czasem pomaga.
Siedzi tu od dziewiątej. Może...
Niech czeka.
Napijmy się kawy.
To go zirytuje, wytrąci z równowagi.
Matura 1971?
Byłeś na zlocie absolwentów?
Nie interesuję się tym.
Dobrze, że zdałeś, choć zawaliłeś rok przed maturą.
Czego chcecie? Siedzę tu cały dzień.
- Odpowiadałem już tydzień temu. - Mamy kilka pytań.
Napędzacie stracha.
Chodzi o Benjamina?
Całej rodzinie. Mnie, żonie, mamie. Przeraziliście Benjiego.
Przykro mi z tego powodu.
I że tyle musiałeś czekać.
Beverly była blisko z twoją rodziną.
Ustalamy pewne sprawy.
Nie aż tak blisko.
- Miała wyjść za twojego szwagra. - Nie było daty.
- Nie zadawałem się z nim. - Nie jesteście blisko?
Jakie „blisko”? To dla bab.
Według pani Barnwright, broniłeś go.
- To konus. - I twój szwagier.
Pomógłbyś mu w potrzebie.
Często się biłeś w liceum?
Jak Popeye.
Jak wylądowałeś w szpitalu psychiatrycznym?
Macie to pewnie w aktach.
Chcemy usłyszeć od ciebie.
Dziewczyna rzuciła się na mnie z kluczem.
Złapałem, zamachnąłem się i dostała w twarz.
No i miałem przejebane.
Czemu cię zaatakowała?
- Spotykałem się z inną. - Donżuan z ciebie.
Może dawniej.
- Wysłali cię do psychiatryka. - To była ściema.
- Musiałem w ramach ugody. - Przyznałeś się?
Czemu nie zeznałeś tego, co nam?
Adwokat mówił, że nie wygram z dziewczyną ze złamanym nosem.
Były i inne występki. Szalałem wtedy jak matoł.
- Teraz już nie? - Ożeniłem się. Mam dziecko.
Ożenek i ojcostwo nie tłumią gniewu.
Nie byłem wściekły, tylko...
Niezrozumiany?
Wyjdę na ciotę, ale tak.
Opowiesz nam o dniu zaginięcia Beverly?
Nie wiem. Dzień jak co dzień.
Rose była jeszcze w ciąży.
Kupiłem obiad i oglądałem telewizję.
- Byłeś w domu cały wieczór? - Nie.
Nie?
Mówiłem, pojechałem po obiad.
Długo cię nie było?
Nie wiem. 15-20 minut.
Gdzie kupiłeś jedzenie?
Rose lubi bułki z baru „U Hanny”.
Potwierdzi to?
Jestem o coś podejrzany?
Sprawdzamy wszystkie możliwości.
Nie, Beverly Jean była dziewczyną Benjiego.
Słabo ją znałem.
Dziwne. Miała zostać członkiem rodziny.
Przestańcie to powtarzać.
Mówiłeś, że nie było daty ślubu.
- Nic konkretnego. - Ale byli zaręczeni?
Benji tak sądził.
Myślałem, że go kochała i chciała za niego wyjść.
Nie chcę mu namieszać...
Wmówił sobie, że to poważny związek?
Nie, pozwalała mu tak myśleć.
Wynajął dla niej mieszkanie.
Chciał, żeby się wprowadziła.
- Spała z nim w ogóle? - Od czasu do czasu.
Myślał, że złapał Pana Boga za nogi.
- Podobała ci się? - Na siódemkę.
Serio? Sądząc po zdjęciach, była ósemką.
Tylko w Altoonie.
Uważałem, że Benjiemu się pofarciło.
Zwłaszcza jak na faceta...
który jest taką beksą.
Właśnie.
Myślisz, że ją zaspokajał?
- Szału raczej nie było. - Powiedziała ci to?
Nie wprost. Jak lasce jest dobrze, klei się do faceta.
Uważasz, że miała porównanie?
Była doświadczona?
Powiedziałbym, że była otwarta.
Benjamin to widział?
Nie wiem, nie widział czy nie chciał widzieć.
Wszyscy twierdzili, że Beverly Jean była miła, wierna, porządna.
Nikt nie powie wprost, że zmarła była łatwa.
Frank jest cwany. Wywinął się od rozmowy o ugodzie.
Mógł zmyślić, że się puszczała.
A jeśli nie?
Jeśli była górą w ich związku,
spotykając się z innymi, wzbudzała zazdrość
i poczucie seksualnej niemocy u Benjamina.
Mógł wybuchnąć gniewem pasującym do tej zbrodni.
Przekonajmy się, co powie.
- Wezwać go? - Tak.
Nie jesteś aresztowany.
Możesz w każdej chwili wyjść. Rozmowa jest dobrowolna.
Pozwolisz, że będziemy nagrywać?
To łatwiejsze niż notowanie.
Chcę pomóc, jeśli potrafię.
Wiesz więcej o tej sprawie, niż nam mówisz, prawda?
- Nie wiem nic poza tym, co powiedziałem. - Gadaliśmy z Frankiem.
Inaczej opisał twój związek z Beverly.
Ponoć wymyśliłeś wasze zaręczyny.
Nie kupiłem jeszcze pierścionka,
ale spytałem ją i przyjęła oświadczyny.
Mamy wrażenie, że wolała się nie wiązać.
Frank tak powiedział?
Mówił różne rzeczy.
- Bo był zazdrosny. - Jak to?
Dlaczego byłby zazdrosny?
Jest żonaty. Z twoją siostrą.
Ciągle pytał, kiedy przyjdzie.
Rozmawiał z nią, jakby była jego dziewczyną.
- To znaczy jak? - Mówił: „Skarbie”,
„mała”, „kotku, podaj mi piwo”.
Ciągle ją brał na kolana.
- Miała na to ochotę? - Musiała, żeby nie być nieuprzejmą.
- Próbował się z nią przespać? - Nie posunął się do tego.
Mówił, że mu się podobała.
Beverly Jean była piękna. Nie zrobiłaby tego.
- Przecież uprawiała seks z tobą. - Kochała mnie.
Ale nie czekała z tym do ślubu.
Zaspokajałeś ją?
Widziałeś ją tamtego wieczora?
Nie. Byłem w domu, oglądałem telewizję.
Nie chciałeś, żeby przyszła do ciebie?
Jasne, że chciałem. Kochałem ją.
A teraz ona nie żyje.
O Boże.
Czy Beverly się puszczała?
- Alvin próbował ją poderwać w barze. - Odmówiła.
Co robiła w barze?
- Poszła na drinka? - Była sama, z koleżanką?
Co nam to mówi?
Kobieta sama w barze...
Kobieta może iść do baru na drinka.
A ta? Chce kogoś poderwać?
- Możliwe. - Dlaczego? Bo jest sama?
Bo siedzi w barze?
To przypuszczenie.
Jeśli kogoś szuka, czy przez to jest łatwa?
Szuka męża czy przygody?
To zmienia, jak ją postrzegasz?
- Jasne. - Dlaczego?
Od tego zależy, czy byłbym zainteresowany. Teoretycznie.
A jeśli to ty szukałbyś przygody? Teoretycznie.
To nie w moim stylu.
- No co? - Daj mu spokój.
Jej doświadczenia seksualne są ważne, bo jeśli widywała innych,
to potencjalni podejrzani.
Z kim powinniśmy pogadać?
Można ponownie pogadać z paroma przyjaciółkami.
Komu jeszcze mogła się zwierzyć?
Była u fryzjera. Prawda?
Mam pytanie.
Jeśli to był Benjamin lub inny chłopak,
powinniśmy mieszać się do śledztwa?
Nie wykluczamy zabójcy sekwencyjnego, ale jak to miejscowy,
to przypadkowa zbrodnia i nie powinno być powtórki.
Moje pytanie: czy fundusz nie przewiduje osobnych pokoi?
Masz mnie dość?
Weźmiemy łączone.
Już samo okaleczenie ciała uzasadnia nasz udział.
Możesz usiąść na swoim łóżku?
SALON PIĘKNOŚCI
To nic nie dało.
Kto jest następny?
Snyderowie. To im pilnowała dziecka.
Możemy trochę zboczyć? Coś mi nie daje spokoju.
Witaj, Rose.
Dopiero co usnął.
Niełatwo jest z niemowlakiem.
Wszyscy mówią, jak to wspaniale.
Ale ja i żona przy obu dzieciach chodziliśmy jak zombie
przez pierwsze trzy miesiące.
Kościół luterański przy Sycamore
pomaga samotnym matkom.
Masz męża, ale to pierwsze dziecko.
Poradzą, jak go karmić i usypiać.
- Dzięki. - A Frank?
- Pomaga ci? - Kiedy może.
Pracuje.
Twoja mama na pewno cieszy się z wnuka.
Jest szczęśliwa.
Benjamin też pomaga?
- Nie. - Jesteście blisko?
To mój starszy brat.
O ile starszy?
Czternaście miesięcy.
Dobrze wspominasz dzieciństwo?
Mama pracowała na dwa etaty.
Dwoje dzieci, dwa etaty. Jak dała radę?
Szkoła była kilka ulic dalej.
Wracaliśmy sami.
- Ile miałaś lat? - Dziesięć, może 11.
Niedużo.
Mama wracała zmęczona, nie miała siły zajmować się nami.
- Dbałam o dom. - To spora odpowiedzialność.
- Ile miałaś lat, gdy poznałaś Franka? - Szesnaście.
Wiedziałaś o tym incydencie w liceum?
To było wcześniej.
- Rozmawiałaś z nim o tym? - Mówił, że to był wypadek.
Znałaś Beverly Jean.
Jaka ona była?
Bardzo miła.
Dobrze traktowała Benjamina?
Dla niej wyprowadził się z domu.
To było dobre.
Daliśmy mu pieniądze na zaliczkę. Poręczyliśmy wynajem.
Chciała za niego wyjść?
Starał się o to.
Spotykała się z innymi?
Benjamin tak podejrzewał.
Powiedział ci?
Mówił, że chyba go zwodzi.
Szykowała się dla innych.
W jaki sposób?
Wyzywającym ubiorem?
Malowaniem paznokci? Perfumami?
Uczesaniem.
Frank twierdzi, że w dniu morderstwa był z tobą w domu.
- To prawda? - Tak.
To znaczy...
wyszedł kupić coś do jedzenia.
Jak długo go nie było?
Jeśli coś ukrywasz,
a oni się dowiedzą, to skończy się źle dla ciebie
i dla niego.
Co przegapiliśmy?
Widzieliście siniaki na jej ręce?
Robota Franka?
Jej matka twierdzi, że nikogo do niej nie dopuszcza.
Przeszukamy jego auto?
- A nakaz? - Zdobądźmy go.
Mark, pyta o ciebie jakaś młoda kobieta.
Witaj, Rose.
Obiecasz, że dziecku nic się nie stanie, jak powiem prawdę?
Oczywiście.
Już dobrze.
Czyli Franka nie było w domu, gdy Beverly zaginęła.
Wiesz, gdzie był?
Gdzie?
Benji zadzwonił i poprosił go, żeby przyjechał.
Frank pojechał.
Jak długo go nie było?
Zadzwonił po 2-3 godzinach, żebym przyjechała.
- O której to było? - O 22.00 lub 23.00.
Powiedziałam, że jestem zmęczona.
Bolały mnie plecy i nogi.
Byłam w ósmym miesiącu ciąży.
Mówił dlaczego?
Nie.
Miałaś tylko przyjechać?
I przywieźć coś do sprzątania.
Ale zapomniałam.
Pojechałam tam, weszłam do środka.
Frank był w dużym pokoju. Prosił, żebym się nie denerwowała.
Był zdenerwowany?
Spokojny.
Czyli prosił, żebyś się nie denerwowała...
Powiedział, że stało się coś złego.
Oszalała mi wyobraźnia. Bałam się, że chodzi o Benjiego.
Odparł, że nic mu nie jest, ale coś zrobił.
Benjamin?
Spytałam, co zrobił.
Powiedział, że się wściekł na Beverly Jean.
Uderzył ją.
Spytałam, czy nic jej nie jest.
Odparł, że musimy pomóc Benjaminowi.
Musimy trzymać się razem, bo będzie miał kłopoty.
Spytałam, gdzie Benjamin.
Powiedział, że w łazience.
Chciałam go zobaczyć. Odparł, że mogę,
ale Beverly Jean też tam jest.
Drzwi były otwarte.
Zobaczyłam Benjiego.
Trzymał się za głowę i płakał.
Wszędzie była krew.
Bryzgała.
Zobaczyłam Beverly leżącą w wannie.
Żywą?
Martwą.
Miała na sobie bluzkę, ale była bez majtek.
Spytałam, co narobił.
Potrząsnął tylko głową, nie patrząc.
- Leżała twarzą do góry czy w dół? - Do góry.
Zauważyłaś jakieś rany?
Nie widziałam. Było mnóstwo krwi.
Co potem?
Frank przyniósł brezent i rozłożył na podłodze.
Kazał mi jechać po środki czyszczące.
Gdy wróciłam, już ją zawinęli.
Wynieśli do auta Franka i odjechali.
Umyłam wannę i sprzątnęłam łazienkę.
Wyszorowałam płytki, szczeliny,
fugi, ramę okna.
Musiałam pozbyć się krwi w umywalce. Wydawało mi się,
że nie ma końca...
to spłukiwanie.
- Widziałaś narzędzie? - W wannie leżał nóż.
Co z nim zrobiłaś?
Opłukałam
i zaniosłam do kuchni. Umyłam płynem.
I odłożyłam.
Potem wróciłam do domu.
Widziałaś jeszcze tej nocy Franka lub Benjamina?
Nie.
Frank wrócił nad ranem.
Czemu im pomogłaś?
Zawsze to robiłam.
Kto ją zabił?
Nie wiem.
Napisy: Małgorzata Hickey